۱۳۹۰ شهریور ۲۵, جمعه

من، تو، نور، فاصله

هر چه جسم به منبع نور نزدیک‌تر شود، ناگزیر سایه‌اش بزرگ‌تر می‌شود
چند وقتی بود به این موضوع فکر می‌کردم. به اینکه چه طور ممکن است یک نفر نزدیک نور بشود و عدّه‌ی زیادی را از نور محروم کند؟
چند روز پیش از مترو بر می‌گشتم خوابگاه،
ماه روبروی من وسط آسمان بود به اضافه‌ی چند لکّه ابر.
این سؤال دوباره در ذهنم خودنمایی کرد، ناغافل جواب دادم: 
هر چه جسم به منبع نور نزدیک‌تر شود، ناگزیر سایه‌اش بزرگ‌تر می‌شود، هر چه سایه‌ی جسم بزرگ‌تر شود، دیگران بیشتر از قبل به خاطر وجود وی، و بیشتر به خاطر نزدیک بودن وی به نور، از نور محروم می‌شوند، مگر
آن جسمی که شفّاف باشد...
پـ.نـ: این حکایت خیلی چیز‌هاست.
پـ.نـ: تازه الان فهمیدم که به خاطر چند لکّه ابر روی ماه به جواب سؤالم رسیدم!

3 رد پا:

داج گفت...

پس کلی نیوتن شدی

rainbow گفت...

حتی اگه شفاف هم باشی باز باعث میشه اون نور شکسته بشه ...

سنگفرش گفت...

اونی که میگی به نظرم شیشه‌ایه، جسم کاملاً شفّاف باعث شکست نمیشه، انگار نیست اصن